در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم ♥عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم

با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود♥بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز♥صبح است و سیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست♥عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست♥شاهد شو ای شرار محبت که بی‌غشم

باور مکن که طعنه‌ی طوفان روزگار♥جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

سروی شدم به دولت آزادگی که سر♥با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان♥لب میگزد چو غنچه‌ی خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب♥ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی♥تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار♥این کار تست من همه جور تو می‌کشم